پس از على دايى بايد از على كريمى به عنوان دومين فوتباليست ايرانى نام برد كه از سوى مربيان بايرن مونيخ مورد پشتيبانى قرار مى گيرد. (اين حمايت ها هرگز در مورد هاشميان صورت نگرفت) درخشش كريمى در نخستين تمرين ها و بازيهاى رسمى و غير رسمى اشتهار او را بيش از يك ستاره آسيايى بالا برد. اما اين بازيكن چند هفته اى است كه به صورت مداوم بازى نمى كند. كارشناسان آن درخشش ها را به قدرت زياد او در حفظ و حركت با توپ ربط داده اند ولى اين نزول براى چيست؟ نسل هاى گذشته فوتبال ايران هم بازيكنانى تكنيكى و دريبل زن مثل جمشيد رهگذر و نورى خدايارى را كه در تيم هاى جعفرى و نيرو اهواز شعبده بازى مى كردند مى شناسند. آنها هم مانند كريمى فراز و فرودهايى داشتند اما جالب اينكه در سطحى ديگر از فوتبال دنيا رونالدينيو همچنان تيم ها و مدافعان حريف را به بازى مى گيرد. سه فوتباليست دريبل زن ادوار مختلف ايران را با او مقايسه مى كنيم تا دريابيم از اين ستاره ها كدامين در پيروزى تيم خود نقش مهمى بازى كرده اند و با يكديگر چه تفاوتهايى داشته و دارند. كارشناسان در اين باره نظر مى دهند.

رونالدينيو و روبينيو
اردشير لارودى: من ابتدا رونالدينيو را با روبينيو مقايسه مى كنم. در رفتار روبينيو يك نوع ساختگى مى بينيم كه از تمرين كردن و كسب مهارت به وجود مى آيد ولى در رونالدينيو همه چيز غريزى و از خلاقيت است نورى خدايارى فوتبالى از جنس روبينيو داشت. او فقط مى خواست نمايش بدهد و در خدمت تيم قرار نمى گرفت به همين دليل به تيم ملى دعوت نمى شد. اما وضعيت جمشيد رهگذر و على كريمى فرق مى كند. خلاقيت در اين دو وجود دارد. رهگذر هميشه عصبى بازى مى كرد و استمرار وى در كارش ديده نمى شد ولى كريمى مستمرتر است. از بين اين سه بازيكن ايرانى شايد بتوان گفت كريمى به رونالدينيو نزديك تر است. ولى هرگز با او قابل قياس نيست. رونالدينيو در جمع برزيليان هم يك استثنا است. شايد خودش هم نداند حركت بعديش چه چيزى است. كريمى در سطح آسيا چنين بازيكنى است. او در بازى اول بايرن بالاتر از حد تصور ظاهر شد ولى ساختار بدنى اش اجازه نداده با فوتبال فيزيكى آلمانها كنار بيايد. بنابراين افت نكرده و فقط توان بدنى خوبى ندارد.
۱۰۰۰ روپايى در سه سالگى!
حميد شيرزادگان: من بازى همه اين افراد را زيرنظر گرفته ام. اگر ملاك دريبل زدن باشد نورى خدايارى از همه بهتر بود. در يك لحظه پنج نفر را به هم گره مى زد. كمتر كسى قادر بود توپ را از او بگيرد اما دريبل هايش هيچ تأثيرى براى تيم نداشت چون فقط براى خودش بازى مى كرد. رهگذر هم مثل خدايارى بود شايد كمى بهتر. ولى وضعيت كريمى فرق مى كند. خوشبختانه حركات او در جريان مسابقه اثر مى گذارد. شايد خيلى ها بگويند خدايارى و رهگذر از كريمى تكنيكى تر بودند ولى من معتقدم شرايط آن دوره با حالا قابل قياس نيست. آمادگى جسمانى و تاكتيك هاى دفاعى حالا بسيار بهتر از قبل است و كريمى در شرايط بسيار سختى چنين كارهايى مى كند به نظر من او در آلمان پخته تر هم مى شود. البته هيچ يك از اين ها را نمى توانيم با رونالدينيو مقايسه كنيم. او در سه سالگى هزار تا روپايى مى زد و دنياى متفاوتى با اين فوتباليست ها دارد.
كامل ترين بازيكن دنيا
منصور پورحيدرى: اگر بخواهيم به حفظ توپ بسنده كنيم خدايارى چيز ديگرى بود. استثنايى بود. تا اندازه اى نمايشى كار مى كرد اما رهگذر از حمل توپ و دريبل هايش بيشتر استفاده مى كرد. شرايط كريمى با اين دو فرق دارد. آن موقع پرسينگ وجود نداشت از نظر تأثيرگذارى در جريان بازى كريمى اگر به موقع از دريبل هايش استفاده كند خيلى خوب است. رهگذر هم تا اندازه اى خوب بود ولى خدايارى فقط دريبل مى زد و سرانجامى در كارش نبود. به نظر من هيچ كدام از اين فوتباليست هاى ايرانى با رونالدينيو قابل قياس نيستند الآن بايد از دريبل ها استفاده كرد. او كامل ترين بازيكن دنياست.
بازى بدون توپ
ناصر عظيمى: رهگذر شاگرد من در تيم جعفرى بود. آن موقع ۲۵ هزار نفر فقط براى ديدن بازى او به ورزشگاه مى آمدند. شايد براى فوتبال آسيا فرد خارق العاده اى بود. در آن واحد همه باشگاهها او را مى خواستند: به نظر من از نظر فردى كمتر از رونالدينيو نبود. الآن على كريمى نمى تواند به تنهايى يك تيم را متحول كند ولى رهگذر چنين كارى را انجام مى داد. خدايارى خارق العاده كار مى كرد ولى فقط به گوشه هاى زمين مى رفت و كارش نمايشى بود. آن موقع آناليز وجود نداشت ولى حالا مى بينيم پس از سه، چهار بازى دست كريمى را مى خوانند و او كم اثر مى شود. به نظر من رونالدينيو با هيچ كدام از اين ها قابل قياس نيست. او را نمى توان متوقف كرد. خلاقيت دارد. رونالدينيو بدون توپ هم با حركاتش دفاع حريف را از پاى درمى آورد ولى كريمى بدون توپ چه مى كند؟
كريمى و بازى هدفدار
از اين مقايسه ها چنين برمى آيد كه دوران كريمى با گذشته ها فرق دارد و فوتبال امروز به كمتر كسى فرصت خودنمايى انفرادى مى دهد. رونالدو با توجه به رشدى كه در برترين سطح فوتبال جهان داشته است، علاوه بر درك شخصى دريافته است كه چگونه از مهارت هايش استفاده كند و در تاكتيك تيمى كمال هنر خود را نشان دهد اما كريمى كه به صورت خودرو در فوتبال نه چندان تكامل يافته ايران و آسيا رشد كرده، طبيعى است نتواند مثل او بدرخشد. اعتراف به تكنيك خوب كريمى او را از بسيارى بازيكنان ايران و آسيا ممتاز مى كند اما براى نزديك شدن به اوج يك فوتباليست جهانى مثل رونالدينيو بايد علاوه بر آماده سازى فيزيكى خود، با درك بازى گروهى و تاكتيكى با جاگيريهاى مناسب (بازى بدون توپ)، از پاسهاى كوتاه و بلند، به موقع و سالم خود بيشتر استفاده كند و در يك كلام تكنيكش هدفدار و در خدمت بازى تهاجمى تيم باشد.